می خواهم اعترافی کنم. اینکه وقتهایی که حالم خوب است و سرخوشم و ذهنم درگیر غم و رنج نیست اینجا نمی نویسم. حتی آن موقع که به ظاهر خوشحالم هم فقط در شرایطی اینجا می نویسم که در پس ذهنم افکار منفی و آزاردهنده است و می نویسم تا کمی افکارم نظم پیدا کند.

اینها را اینجا نوشتم تا به خود آینده ام که اینجا را می خواند، یادآور بشوم که در لابلای سختی ها و مشکلات، لحظات سالم و خوب هم زیاد داشته ام. لحظاتی که آرام و سبک می گذشته اند و زندگی به شکل عادی خود درآن جریان داشته. این لحظات را باید جزو لحظات خوب زندگی در نظر گرفت، مگر نه؟ اما آنها را اینجا ننوشته ام یا کمتر نوشته ام، چون نیازی برای نوشتن در خودم نیافته بودم. چون بنظر من این درگیری ها وسردرگمی ها، رنجها و مشکلات هستند که آدم را به خودابرازی از راه نوشتن تشویق می کنند.